Ik heb The Odyssey van Nolan gezien: 10/10

Gepubliceerd op 30 juli 2026

Twee keer. Ik heb The Odyssey twee keer gezien in een maand, eerst in Montpellier met mijn zus en mijn neefjes, daarna in Clermont-Ferrand met vrienden, en als er een IMAX-voorstelling op mijn pad komt, ben ik klaar voor een derde ronde. Dat verlangen had ik in jaren niet meer gevoeld.

Even situeren: het is de nieuwe Christopher Nolan, half juli uitgekomen, zo'n 250 miljoen dollar budget, zijn duurste film, en de eerste in de geschiedenis die volledig met IMAX 70mm-camera's is gedraaid. Vandaar trouwens mijn spijt. Ik heb hem twee keer gezien in gewone zalen terwijl deze film voor IMAX is gemaakt, en dat irriteert me een beetje.

Het verhaal ken je waarschijnlijk beter dan ik: de terugkeer van Odysseus naar Ithaka na de Trojaanse oorlog, naar het gedicht van Homerus, ongeveer 2800 jaar geleden geschreven. Ik niet. Ik heb de Odyssee niet op school gelezen, of ik ben haar zo grondig vergeten dat het op hetzelfde neerkomt. Iedereen met wie ik de film zag had alle referenties, ik had helemaal niks.

En ik denk dat ik er precies daarom zo van heb genoten. Ik zat niet de hele tijd op de cycloop te wachten of me af te vragen hoe Circe eruit zou zien. Zelfs tijdens de scènes waar iedereen op wachtte wist ik niet wie wie was. Ik ontdekte gewoon een verhaal, zoals je het eeuwen geleden rond een vuur moet hebben ontdekt, en eerlijk, dat is pure luxe.

De rest maakte het helemaal af. De fotografie is prachtig, digitale special effects zijn vrijwel afwezig en dat zie je op het scherm, het geluid is even oorverdovend als meeslepend, het heeft me geen seconde gestoord, en de muziek is subliem. Ik heb me nooit verveeld. Geen minuut.

Eén ding zat me af en toe toch dwars, en het is heel bijkomstig: de Amerikaanse sterrencast. Matt Damon, Anne Hathaway, Zendaya, Tom Holland, Elliot Page, Charlize Theron, Robert Pattinson... Ze zijn allemaal uitstekend, ik heb ze niets te verwijten, maar ik denk dat ik dezelfde film nog liever had gezien met onbekenden, zodat niets me uit de mythe zou halen. Ik voeg eraan toe dat niemand erin wordt geglamouriseerd of geseksualiseerd, wat met zo'n cast waarschijnlijk geen gelopen race was, en dat is fijn.

Mijn advies is dus simpel. Heb je een IMAX-zaal in de buurt (dus woon je in Montpellier, Londen of Brussel, als je in Europa zit)? Ga erheen, denk niet na. Heb je die niet? Ga toch, in de grootste zaal die je kunt vinden. Zelf loer ik op een vrije IMAX-voorstelling voor de derde keer, en ik kan je niet eens beloven dat het de laatste wordt.

Door Paingout