Ik breng mijn leven door op mijn iPhone als ik dat wil, en jij kunt de pot op
Gepubliceerd op 25 augustus 2013
Ik ga even klagen. Gewoon een beetje, zomaar, in het voorbijgaan. Naarmate de jaren verstrijken, vergezeld van een flinke golf digitale moderniteit, kom je steeds meer mensen tegen, op straat, thuis, op het werk, in het café, met hun ogen aan hun mobiele telefoon gekluisterd. Urenlang, als zombies, turen ze naar hun Facebook-meldingen, posten ze foto's van hun noedels op Instagram, proberen ze wanhopig voorbij level 65 van Candy Crush te komen (hoi de Mormoonse), filmen ze hun concerten met hun telefoon, en allerlei van dat soort fraais.
Ok. Prima.
WAT KAN HET JOU IN GODSNAAM SCHELEN WAT IK MET MIJN TELEFOON DOE, EENOGIGE HOER.
En als ik zin heb om twee uur lang mijn kat te filmen terwijl hij zijn buik likt, en als ik 400 foto's per dag wil maken en mijn dag wil doorbrengen met het liken van blote wijven op Instagram, wat gaat jou dat aan, stuk stront?
Kom ik jou soms lastigvallen als jij al je zondagochtenden doorbrengt met het kopen van naar de dood stinkende meubels op smerige rommelmarkten? Kom ik je vervelen als jij je avonden doorbrengt op de plee van waardeloze kroegen om de 12 liter bier uit te pissen die je de hele avond naar binnen hebt gegoten?
En als je AL je avonden doorbrengt met het kijken naar smerige DivX'jes van waardeloze Amerikaanse series, kom ik je dan lastigvallen?
Op een dag zei een kennis, stinkend naar de drank, tegen me, bij het verlaten van een van die nietszeggende kroegen waar het plebs zo dol op is: « wat je doet is respectloos! ».
Verbouwereerd vroeg ik waar ze het over had, en die duistere trut antwoordde me, ik citeer:
« Ja, heb jij niet het gevoel dat je respectloos bent door naar je telefoon te kijken terwijl we samen wat aan het drinken zijn? Ik vind dat respectloos! »
Op dat moment reageerde ik niet echt, je weet wel, je hebt nooit het juiste weerwoord op het juiste moment... Ik zei alleen maar dat ik het leuk vond om te volgen wat mijn vrienden op vakantie uitspookten, dat het uitwisselen met mensen die duizenden kilometers verderop zijn me een kick gaf, en dat was het.
Wat ik had moeten toevoegen, is dit: « Misschien ben je niet interessant genoeg voor me om mijn telefoon los te laten, trut? »
Want ja, als ik moet kiezen tussen naar jou luisteren, jij met je smoel die naar Get27 stinkt, en kijken naar de mooie strandfoto's van mijn vrienden op vakantie, dan kies ik optie 2. En je kunt de pot op.
Over het algemeen is mensen hun leven laten leiden, en plezier laten beleven zoals zij dat willen, ook prima. Laatst zag ik de Mormoonse de video's bekijken die ze had gemaakt van het Eminem-concert op haar iPhone, en ook al doe ik dat zelf nooit, ik vond het schattig, het herinnert haar aan het concert, en het is haar manier om ervan te genieten. En weet je wat? Ik vind het heerlijk om mijn eigen Instagram-tijdlijn terug te scrollen om de dingen te zien die ik een jaar geleden at. Zo is het nu eenmaal, dat is het leven, en als je het er niet mee eens bent, dan steek je je Nokia 3310 maar in je reet, en ga je lekker je moeder neuken.
Met vriendelijke groet.
Door Paingout